Vooraf hield René Diekstra, lector Jeugd en Opvoeding, een snelcollege waarin begrippen als heuristiek, correlaties en Occam’s razor aan bod kwamen. De zaal vond het interessant maar soms wat hoog gegrepen. ‘Onze studenten hebben af en toe al een probleem met het uitrekenen van gemiddelden’. Leg de lat dan vooral hoger, adviseerde Diekstra. ‘Schroef de eisen omhoog, dan steken studenten er wat van op. Als je de eisen versoepelt als studenten gaan klagen, kom je in een neerwaartse spiraal terecht.’
De scriptie over de zin van de Verklaring ArbeidsRelatie zag er doortimmerd uit. Maar Ton Korver, lector Human Resources Management, kon er toch wel een paar vraagtekens bij zetten. ‘Er worden veel bronnen gebruikt, en dat is goed, maar het is niet duidelijk op welke gronden die geselecteerd zijn. Waarom die, en geen andere? Een meer analytische invalshoek had kunnen helpen.’
Maar dit is toch een volwaardige afstudeeropdracht, vonden diverse docenten in de zaal. ‘Veel van mijn scripties zien er uit als deze. We zijn hbo, geen wetenschappelijk onderwijs.’ Dat kan zijn, wierpen anderen tegen. Maar het onderzoek in deze scriptie had inderdaad op sommige punten wel beter gekund. En om eerlijk te zijn worden studenten in hun opleiding ook niet echt voorbeleid op het uitvoeren van onderzoek. ‘We missen een methodische vorming. Daar is ruimte voor verbetering.’
De tweede scriptie, over de rol van een verpleegkundige bij prenataal huisbezoek, was een literatuurstudie. Die gedegen was uitgevoerd. ‘Knap werk’, vond lector Grootstedelijke Ontwikkeling Vincent Smit. De student heeft zich breed georiënteerd, relevante bronnen gebruikt en een link gelegd met haar eigen rol als verpleegkundige in de praktijk. Alleen: er wordt vanaf de eerste bladzijde van de scriptie aangenomen dat prenataal huisbezoek een goede zaak is, en helpt om bijvoorbeeld kindermishandeling en latere criminaliteit te voorkomen. ‘Is dat ook zo? Daar had in analytische zin nog wat meer over mogen worden doorgedacht.’
