Debat: Geweld kun je niet negeren

Diep & Heftig filosofische debatten

• Dinsdag 28 oktober van 15.00 – 17.00 uur
• OV 3.37
• Aanmelden

Tweede deel in filosofische debattenreeks Diep & Heftig De Haagse Hogeschool:

Geweld kun je niet negeren

Nadat Hans Achterhuis en Ad Verbrugge beiden een inleiding geven over geweld, gaan zij met elkaar en het publiek in debat onder leiding van Heikelien Verrijn Stuart

Een samenleving zonder geweld bestaat niet. Zou dat ooit anders kunnen? Filosoof Ad Verbrugge meent dat elke cultuur het geweld krijgt dat het verdient. We moeten zorg dragen voor de eigen cultuur, willen we niet eindigen in chaos en geweld. Filosoof Hans Achterhuis is sceptisch over de goede bedoelingen die achter het ideaal van een wereld zonder geweld steken. Goede bedoelingen kunnen ook de aanstichter van geweld zijn. Het idee dat je zonder geweld kunt maakt blind voor het geweld dat zich achter je rug afspeelt. Geweld voltrekt zich op een dieper niveau dan de cultuur, het zit in onze psyche en biologie. Geweld dat voortkomt uit gebrek aan erkenning is daar een voorbeeld van.

Kennen we vandaag de dag minder geweld dan enkele eeuwen terug? Zijn we dankzij de wetenschap, technologie en rationaliteit beter in staat geweld te beheersen? Of moeten we, nostalgisch terugblikken op het verleden, constateren dat het geweld juist door de rede en techniek enorm is toegenomen?

Presentatie boek "Met alle geweld"

Hans Achterhuis presenteert zijn nieuwe boek "Met alle geweld" tijdens de bijeekomst op De Haagse Hogeschool! Dit boek is tevens ter plekke verkrijgbaar.

Hans Achterhuis

Hans Achterhuis, Ph.D. (1942) is een professor in de filosofie aan de Universiteit Twente. Zijn onderzoek richt zich vooral op de sociale en politieke filosofie en de filosofie van de technologie. Zijn publicaties bestrijken een breed spectrum in de domeinen gezondheidszorg, arbeid en filosofie van de derde wereld. In 1967 legde hij zijn doctoraat af over Albert Camus. Zijn meest recente boeken gaan over de utopie (‘De erfenis van de utopie’) en de spanning tussen de moraal en de politiek in verband met de oorlog in Kosovo (“Politiek van Goede bedoelingen’). Hij is co-auteur van American Philosophy of Technology; The Empirical Turn, met bijdragen over Albert Borgmann, Hubert Dreyfus, Andrew Feenberg, Donna Haraway, Don Ihde en Langdon Winner. Zijn ideeën vormen een filosofie van de dingen (objecten) en een pleidooi voor een moraal van machines. Dingen zijn niet moreel neutraal, maar ze beïnvloeden ons gedrag (hefbomen in de metro dwingen ons een kaartje te kopen). Daarom kunnen ze morele druk uitoefenen die meer efficiënt is dan het opleggen van straffen of het veranderen van het denkpatroon van mensen. Utopia is voorbijgestreefd, maar de wereld kan nog steeds verbeterd worden, als we onze morele banden met machines en apparaten rond ons ernstig nemen. ( bron)

Ad Verbrugge

Filosoof Ad Verbrugge (1967) is universitair hoofddocent sociale en culturele filosofie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Na zijn middelbare school in Terneuzen studeerde hij filosofie aan de Universiteit Leiden. In 1994 werd hij er benoemd tot universitair docent wijsgerige ethiek. Vijf jaar later promoveerde hij aan de KU Leuven op een proefschrift over Heidegger. In Leiden werd hij in 2002 verkozen tot universitair docent van het jaar. In zijn veelbesproken boek Tijd van Onbehagen (2004) ontleedt hij aan de hand van fenomenen als zinloos geweld en de vorming van Europa de geest van deze tijd, die zich in de ogen van Verbrugge kenmerkt door het ontbreken van gemeenschapszin en een gebrek aan bezieling. In een geruchtmakend essay in NRC Handelsblad (2005) stelde hij het procesdenken van managers in zorg, onderwijs en andere sectoren aan de kaak. Verbrugge is voorzitter van de vereniging Beter Onderwijs Nederland en adviseur van het televisieprogramma Buitenhof. Daarnaast is hij zanger en gitarist van de Leidse rockband Dusk.
Filosoof Ad Verbrugge (1967) is universitair hoofddocent sociale en culturele filosofie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. ( bron)       

Heikelina Mildred (Heikelien) Verrijn Stuart

Heikelien Verrijn Stuart (Den Haag, 12 augustus 1950) studeerde rechten en filosofie aan de Universiteit van Amsterdam. Ze is mede-oprichtster van het Clara Wichmann Instituut, waar zij tot 1992 wetenschappelijk beleidsmedewerkster was. Zij heeft als juridisch verslaggeefster en programma maker gewerkt voor STAD Radio Amsterdam, de VARA en de VPRO. Zij was redactrice van Ars Aequi, Rechthulp en Nemesis, het Tijdschrift over Vrouwen en Recht. Van De Groene Amsterdammer was zij medewerker en lid van de redactieraad. In 1993 werd zij lid van het bestuur Press Now, een organisatie die onafhankelijke media in conflictgebieden steunt. Sinds mei 1996 volgt zij het Joegoslavië Tribunaal in Den Haag en sinds 1998 ook de ontwikkelingen bij het International Criminal Court voor het Radio 1 Journaal. Ze is tevens juridisch commentator bij NOVA en het NOS Journaal. Ook levert zij met enige regelmaat commentaar voor de VRT en de BBC. Zij ontving de Persprijs Jacques van Veen voor haar werk als justitie verslaggeefster.
Verrijn Stuart is lid van de Adviesraad Internationale Vraagstukken en vice voorzitter van de Commissie Mensenrechten van de AIV. Zij is sinds 2001 tevens lid van de Adviescommissie Restitutieverzoeken Cultuurgoederen en Tweede Wereldoorlog, van de Jury van de Mensenrechtenprijs van de Onderzoeksschool Mensenrechten en van de Maatschappelijke Adviesraad van de Filosofie Faculteit van de Universiteit van Tilburg. Ook is zij lid van de jury van de Spinozalens, een onderscheiding voor denkers over ethiek.Verrijn Stuart publiceert over strafrecht en internationaal humanitair recht, over thema's als vergeving en wraak, over de positie van slachtoffers in het recht, over identiteit en verantwoordelijkheid. Sinds 2004 is zij schrijvend correspondent van International Justice Tribune in Parijs, een tijdschrift over internationaal humanitair recht en de internationale hoven, dat twee keer per maand verschijnt in het Engels en in het Frans. Sinds juni 2007 is zij lid van het Bestuur van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. ( bron)